Hvað geri ég sjálfur?

Eftir að hafa skrifað um hvers vegna Nordic Wolves varð til og hvað ég tel að gerist hjá mörgum körlum eftir fimmtugt kemur eðlilega spurningin:

„En hvað gerir þú sjálfur?“

Ég er ekkert öðruvísi en mennirnir sem ég er að skrifa til.

Ég hef ekki fundið neina töfralausn og á alveg jafn marga góða og slæma daga og allir aðrir. En ýmislegt hef ég smám saman tileinkað mér í gegnum árin sem ég tel að hafi skipt máli.

Þótt ég hafi stundað reglulega líkamsrækt alla ævi er ég orðinn skynsamari í því hvernig ég æfi.

Þegar maður er þrítugur eða fertugur heldur maður stundum að meira sé alltaf betra. Ég trúi því ekki lengur.

Í dag reyni ég að blanda saman styrktarþjálfun, þolþjálfun og liðleika. Ekki svo ég geti staðið fyrir framan spegil og dáðst að sjálfum mér, heldur til þess að geta haldið áfram að lifa venjulegu lífi af fullum krafti eins lengi og mögulegt er.

Ég hef aldrei verið maður sem telur hitaeiningar. Þess í stað reyni ég að halda mataræðinu í jafnvægi og takmarka kolvetnin. Svo koma dagar þar sem allt er leyfilegt.

Annars verður lífið óbærilega leiðinlegt og tilbreytingarlaust.

Fyrir mörgum árum svaf ég yfirleitt ekki nema fimm eða sex klukkustundir á nóttu og leit nánast á það sem einhvers konar hraustleikamerki. Ég var svo upptekinn við vinnu, að reyna að ná árangri og koma hlutunum í verk að svefninn var alltaf látinn mæta afgangi. Reyndar fannst mér stundum að svefn væri tímasóun og að ég gæti bara sofið þegar ég væri dauður.

Í dag reyni ég að ná að minnsta kosti sjö klukkustunda svefni og finn strax muninn þegar ég sef minna.

Ég fór líka að fylgjast með hormónagildunum mínum og fékk viðeigandi meðferð.

Það er merkilegt hvað margir karlmenn eru reiðubúnir að skipta um dekk á bílnum, gera við þakið á húsinu og fara með sláttuvélina í viðgerð, en hafa sáralítinn áhuga á að komast að því hversu vel þeirra eigin vél gengur.

Ég legg líka áherslu á að verja eins miklum tíma úti í náttúrunni og ég get, þar sem ég nýt félagsskapar hundsins míns. Hann hefur aldrei spurt mig hvort ég sé búinn að ná tíu þúsund skrefum þann daginn.

Hann er einfaldlega ánægður með að við séum saman.

Í gegnum árin hef ég kynnst mörgu fólki, en í dag vil ég frekar eiga fáa góða vini sem ég get treyst. Það er lítill tilgangur í því að safna vinum ef maður hefur engan sem hægt er að tala við af alvöru þegar lífið verður erfitt.

Ég hef líka varið tíma í að kynna mér ýmiss konar heilsutækni og prófað hluta af henni með góðum árangri. Sumt hefur komið mér verulega á óvart, en annað hefur farið beint í flokkinn:

„Ég þarf ekki að eyða meiri tíma í þetta.“

Ég fylgist með vísindunum vegna þess að ég er menntaður læknir, en vísindin ein og sér hafa aldrei heillað mig.

Það er líka til mikil hagnýt viska sem ekki á að afgreiða með handapati.

Sumir líta á læknisfræði sem vísindi.

Ég lít á læknisfræði sem húmaniskt starf sem nýtir sér vísindi, og þar er grundvallarmunur á.

Að mínu mati ertu hættulegur læknir ef þú nálgast sjúklinga fyrst og fremst sem vísindamaður. Þú verður að geta talað við þá og ekki síður að geta hlustað á það sem þeir hafa að segja.

Ég legg líka áherslu á að lesa bækur reglulega. Ég ólst upp á tímum þegar umheimurinn gleypti ekki athygli manns með hávaða um leið og maður vaknaði og hélt síðan áfram að öskra þar til maður sofnaði aftur.  Því miður virðist það verða sífellt sjaldgæfara eftir því sem samfélagsmiðlar leggja undir sig huga fólks frá morgni til kvölds.

Ég hlusta mikið á tónlist, yfirleitt tónlist minnar eigin kynslóðar

, ekki endilega vegna þess að hún sé betri en tónlist nútímans, heldur vegna þess að textarnir höfðu oft meiri merkingu og sögðu meira um lífið sjálft. Þessi lög hafa veitt mér innblástur alla ævi og gera það enn.

Ég held líka áfram að leita að nýjum ævintýrum.

Ein af þeim lífsreglum sem ég reyni að fylgja er að maður á níræðisaldri eigi enn að gróðursetja tré, jafnvel þótt þrjátíu ár séu þar til þau ná fullum þroska.

Mér finnst það falleg hugsun.

Kannski vegna þess að í raun snýst hún um von.

Sannleikurinn er sá að ég er enn að reyna að komast að því hvað ég ætla að verða þegar ég verð stór og mér finnst ekkert undarlegt við það.

Nordic Wolves er því ekki sjálfshjálparhreyfing, ekki hefðbundin heilsuvefsíða og svo sannarlega ekki enn ein líkamsræktarsíðan. Það er heldur ekki ætlun mín að prédika yfir karlmönnum eða segja þeim hvernig þeir eigi að lifa.

Nordic Wolves er staður fyrir hugmyndir.

Hugarástand.

Vegferð.

Vonandi verður það líka samfélag þar sem forvitnin vísar veginn.

Ég tel að tími sé kominn til að skapa stað þar sem eldri karlmenn geta aftur komið saman.

Stað þar sem þeir geta deilt reynslu sinni og mistökum, spurt spurninga og rætt hugmyndir án þess að einhver haldi því fram að hann hafi fundið eina rétta svarið.

Ef okkur tekst þetta vona ég að menn nái aftur sambandi við sjálfa sig, vitrari vegna reynslunnar.

Að öðru leyti veit ég ekki hvert þessi vegferð mín leiðir.

En ég veit að ég er lagður af stað.

Það er það eina sem skiptir máli.